Τα παλιά ελληνικά αμπέλια των δεκαετιών `70 -`80 δεν είχαν γενετική καθαρότητα που σημαίνει ότι προσδιορίζετο μόνο η επικρατούσα ποικιλία και αυτή καταγράφηκε στο αμπελουργικό μητρώο ( περί το 1990). Έτσι η επικρατούσα μαζί με τις διάφορες διάσπαρτες δίνουν ένα κρασί που έχει τα χαρακτηριστικά της επικρατούσας ποικιλίας αλλά μεγάλη πολυπλοκότητα από τη συμμετοχή των λοιπών ποικιλιών. Αυτό γίνεται προφανώς και στον οίνο βάσης του αφρώδους.
Η B’sS ξεκινά με τις Πελοποννησιακές ποικιλίες Φιλέρι/Μοσχοφίλερο και Αγιωργίτικο, από αμπελοτόπια σε περιοχή του Δ. Πύργου σε υψόμετρο έως 100μ πάνω από τη θάλασσα προσανατολισμένα στο νοτιά ώστε να δέχονται την υγρή δροσιά των νότιων ανέμων, καθώς και Σιδερίτη και Μοσχάτο του τοπικού διαμερίσματος Αλισσού του Δ. Δύμης σε 200μ υψόμετρο και αντίστοιχη έκθεση στον Πατραϊκό Κόλπο.
